Ik moet eerlijk zeggen dat ik bij het maken van muziek geen idee heb wat ik eigenlijk doe…. Iedere maand presenteert Björn Velthuizen, gitarist van de Dolderse band MUCK, dé soundtrack van Den Dolder.

Als alle gitaren drie keer zijn gestemd (ik ben niet bewust bijgelovig, maar dit moet wel minimaal drie keer gebeuren), is het wachten en daarmee ook het nadenken begonnen. Wat waren de akkoorden van het nieuwe nummer ook alweer? Wanneer moet ik backingvocals meezingen en wat waren de noten van de tweede stem ook alweer?

Bloed, zweet en blaren
Niets komt vanzelf en oefening baart kunst. Als gitarist van verschillende bandjes, heb ik voor een optreden vaak backstage moeten doorbrengen, wat vaak betekent dat je moet wachten voordat je met een optreden mag beginnen. Ik moet eerlijk zeggen dat ik bij het maken van muziek geen idee heb wat ik eigenlijk doe. Het gaat op gevoel en kan andere mensen niet precies uitleggen wat mijn vingers doen. Zodra ik erover ga nadenken, gaat het zelfs vaak fout. Ik voel me dan onzeker en vraag me af of ik het nog wel kan. Misschien gaat het mijn solo zo wel fout of zing ik vals en sta ik voor heel veel mensen voor schut. Een muzikant is voortdurend bezig met zijn of haar grenzen te verleggen. Veel mensen onderschatten dat er achter een show van twee uurtjes, jaren van oefenen en uitproberen zitten. Letterlijk bloed, zweet en blaren.

Ook bij mijn kinderen
Een lang gekoesterde droom, was om mijn duikbrevet te halen. Hoe mooi zou het zijn om dit samen te kunnen doen? Na een goede introductieduik van de duikschool in Loosdrecht, moest er eerst goed over nagedacht worden, of we dit wel durfden, omdat we best veel spannende onderwateroefeningen moesten doen. Maar we besloten de uitdagingen aan te gaan en onze wereld een beetje te vergroten.

 

Na vijf zwembadlessen en uren zwoegen achter de theorie, besloten we tijdens onze vakantie in Italië, om onze eerste openwaterduik in de Middellandse Zee te maken.

Uiteraard met begeleiding omdat we onze opleiding nog niet hadden afgerond. Toen we met onze de boot de duikplek naderden, werd het steeds stiller aan boord. “Ik vind het eng papa! Ik weet niet of ik dit wil.” Mijn vriendin en ik zeiden dat wij het ook best eng vonden, maar het wilde proberen. “Als het niet gaat, of als het niet leuk is, stoppen we en hebben we het in ieder geval geprobeerd.” Maar na het afzakken naar de bodem, genoot iedereen van de mooie onderwaterwereld. Weer een angst overwonnen! Op de terugweg had iedereen inmiddels weer een grote bek: wat een avontuur!

Na de vakantie moesten we ‘afduiken’ in Vinkeveen. Dit voelde weer als een drempel die we moesten nemen, omdat we helder en warm water gewend waren. Alle zwembadoefeningen moesten we nu op 10 meter diepte in de Vinkeveense Plassen uitvoeren. We bespraken in de auto onze angsten en onzekerheden en besloten er weer voor te gaan met als gevolg dat we alle oefeningen probleemloos hebben uitgevoerd in het achteraf prachtig Nederlands water. Onze PADI op zak! Wat hebben we samen onze horizon verbreed, door steeds een stapje verder te gaan! Na duiken in Vinkeveen zijn alle andere tropische bestemmingen een makkie.

Dit breng mij op het volgende nummer op mijn playlist. Het is eigenlijk een guilty pleasure. Atlantis is calling uit 1986 van de Duitse band “Modern Talking”. Ondanks dat ik niks met gebleekte tanden, blushes en hair exstantions heb, is dit typisch een nummer waar ik naar de fijne melodie en sfeer luister, en de beelden laat voor wat het is. In gedachte daal dan ik weer af in de mooie onderwaterwereld.

Mijn duikavontuur met mijn kinderen en vriendin zijn inmiddels een inspiratie voor mijn backstage wachtmomenten. Ik weet namelijk dat ik het kan.